جـــاي باران ميــوه اش زهـر هـلاهل مي شود

سر بچــــرخان،از تنـت بيرون بيا،لخـتي برقص

در هــواي چيــــدنت دستان من دل مي شود

سر بچـــرخان ،از هوا سـرشار شو،قدري بخند

ديــن من با خنــده ي گرم تو كــامـــل مي شود

هـر طرف رو مي كنم ، محرابي از ابروي توست

رو بگــردانــي ، نمــــاز خلـق  بـاطـل مي شـود

مي تـواني تـب كني بغـض زميــــن را بشـكني

بي نگــــاهــت، آب اقيـــانوس ها  گل مي شود

چشـم هايم را بگير و چشــــــم هايت را مگير

اي كه بي چشم تو كار عشق مشكل مي شود

با ياد چشم هاي تو خوب است خواب من

از ابـرهـا كنــــــاره بگــــير آفتـــــــاب من

رو بر كدام قبله به چشم تو مي رســـم؟

چيــزي بگـو پيــــــــامـبـر بـــي كتاب من

چشم تو را كجاي جهان جستجو كنــــم؟

پايان بده به تاب و تب بي حســـــاب من

دور از شمايل تو چنـــــانم كه روز و شب

خنـــديده اند خلــق به حال خــــراب من

از تشنگـي هــــــلاك شـدم، ساقيـا بيا

چيزي نمــــــانده از قدح پر شــــراب من

               آخــــرين زخمه به جان و تن تاری غمگين

               آخــــــرين فرصــــت فرياد سواری غمگين

               آخــــــريـن ثــانيه هــا  منـتـظر پايـيــــزند

               در تـب و تـاب رسيـــدن به قــراری غمگين

               هفتمين روز همين فصل ترك خواهم خورد

               خويـش را مـی شكــــنم مثل اناری غمگين

               آسمان وارث چشمـانم اگر شد خوب است

               تـا شـود ابـر و زند دست به كــــاری غمگين

               زندگی حـس بـدی نيست ولی می شكـند

               زنی  از جـنــس دل آيــنـه ، آری  غمـگين

               خـودمـان مسـاله داريـم كـه بـد می بـيـنيم

               ورنـه پـايـيــز بـهـار اسـت ، بهــاری غـمگين

بر شاخه اي نشستي و سيبم نمي شوي

دلتـنـگ دســت هـاي غريـبــم نمي شوي

در خوابـهاي مـن كسـي از راه مـي رســد

تعـبـيــر خــوابــهـاي عجيـــبم نمي شوي؟

بيمـــارم،آن چنــان كه حريـفـت نمي شوم

بــي تابي ،آن چنان كه طبيبـم نمي شوي

من كوهــم و تو كوهنــوردي كه بــي گمان

قــربـانـي فــراز  و  نشيبـــم نـمـي شوي

* * * * * *

دستي شدم كه گاه رفيـــقت نمي شوم

سيبي شدي كه گاه نصيــبم نمي شوي

سه نقطه هاي تو گاهي هزار واژه ومن

هنوز در تب يك نقطه از لبت بي تاب

هميشه معني صد اضطراب  ...  من، بي تو

هميشه ديدن بي پرده  ی شما در خواب 

 چه عاشقانه ی  پوچي!  تو خوب مي داني

 ميان اين همه رويا   ، فقط تويي كمياب

و من چه خسته تو را چون سراب مي جويم

چه فصل خالي و تلخي ست سهم من زين خواب! 

...

 كجاست آنكه ز من آتشي بگيراند

بسازد از تن من  قطعه قطعه هاي مذاب

و يا حضور تو را قصّه قصّه ، فصل به فصل...  

 بخواند از تو غزل هاي نابِ بي پاياب

 ... 

خدا کند که غزلهای آخرم باشد

خدا کند که شوم در غمت خراب،خراب

چه روزگار غریبی ست نازنین، آری

 نه حرف مانده برایم ،  نه عشق های مجاب

 بیا... تمام کن این انتظار را در من

 بدون شرح و سه نقطه ... پر از حکایت ناب

...

یکی نبود و یکی بود و او نبود ... و من

 هنوز در تب یک نقطه از لبت بی تاب

غریب نیست که این سان به لب رسیده اگرجان

دلم گرفته غریبم میان اینهمه انسان

نمانده ذوق تماشا چقدرخرد و خرابم

وشهر- بی توچه شهری- تمامش آجروسیمان

به کوچه میزنم اما تو نیستی که ببینی

دهان گشوده ببلعد مرا دوباره خیابان

خداکند که نمیرد به دست سرد زمستان

یگانه دلخوشی من بهار کوچک گلدان

دوباره وحشت و سرما دوباره واهمه وغم

دوباره ابر و نگاهم دوباره گریه و باران

کفش هایم پر خواب

کفش هایم پر آب

و دلم رفت که رفت

بی خبر ، تا ته آن روزن دور

و من و عمق سکوت

و من و  شام سیاه

راستی قاصدک پیر از این کوچه گذشت ؟

منتظر بودمش ، افسوس چه بی حوصله بود

لحظه ای صبر نکرد

ببرد نامه اشکین مرا

و بگوید دلکم زود بیا

آه،ایـن روزها که می گـذرد ، زنـده ام گاه  و   گاه می میرم

مرگ بد نیست،کاش می گفتی  به کدامین گناه می میرم

گفتــه بودند زنـدگی خوب است ؛ گاه بنشیند و بســوزانـد

این منم-جـان شعـله ور شده ای - که در آغاز راه می میرم

هر گلی بود بر سرم زده است ،دست تقدیر را چه باید کرد

از دو چشم سیاه زاده شدم، در دو چشم سیاه  می میرم

دلم آشـفته  روحم آشفـته ،من و بختـی که سـالها  خفـته

خسته ام خسته ام نگاهی کن،من که با یک نگاه می میرم

دستی از دوردست ها انگار ، مـی کشد این قطار خالـی را

دلم ، ای اتفــاق سرگــردان! در کـدام ایستـگاه  می میرم؟

چاره ای نیست،غصه پیرت کرد  کم کم از یاد می روی دل من

تو شبی زنده زنده می سوزی ، من شبی بی گناه می میرم

معجون عشق و نفرت در هم فشرده را 

دیوانه وار دور خودت چرخ می زنی

تا بشکنی طلسم تنی دلسپرده را

تو٬

 "دم بزن!بگو که دلت مال من نبود 

تکرار کن حماقت از یاد برده را"

و مست میکنی و تنت سرد می شود

قی میکنی تمام قسمهای خورده را

 …...

 حالا درست پشت سرم ایستاده ای

تا رو کنی جسارت یک جسم مرده را

 می خواهی از تمام زمان پس بگیری ام

برپا کنی عدالت ناحق شمرده را

  افسوس دست ثانیه ها دفن می کند

جبران روزهای به فردا سپرده را